Usługa podstawowa i pomocnicza

wpis w: Usługa | 0

Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej (ETS z dnia 25 lutego 1999 r., spr. C-349/96). Jeżeli celem usługi pomocniczej tworzącej razem z usługą dominującą usługę złożoną jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi zasadniczej – dominującej, to usługa pomocnicza, ażeby mogła zostać uznana za część usługi złożonej, musi realizować jeden ściśle określony cel – musi przyczyniać się do lepszego wykorzystania przez nabywcę usługi złożonej wchodzącej w jej zakres usługi zasadniczej.

Podobnie ETS w wyroku z 26 września 1996 r., nr C-327/94 stwierdził, że uznanie określonej usługi za cześć usługi rozrywkowej jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy usługa ta bezpośrednio służy realizacji usługi rozrywkowej, która ma znaczenie zasadnicze dla odbiorcy.

O wliczeniu usługi pomocniczej do podstawy opodatkowania głównego świadczenia decydować będą zatem zapisy umowne oraz charakter świadczenia – o ile będą wydatkami niezbędnymi dla wykonania określonego świadczenia, bez których nie można wykonywać świadczenia podstawowego – właściwe będzie wliczenie ich do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji zastosowanie stawki właściwej świadczeniu głównemu.