REFAKTURA, POJĘCIE, STOSOWANIE

wpis w: Faktury | 0

Przepisy ustawy o VAT do 1 stycznia 2011 r. nie obejmowały swoim zakresem pojęcia refaktury. Praktycy pojęciem tym określają fakturę, którą osoba zbywająca towar lub świadcząca usługę dokumentuje transakcję przeniesienia kosztu pobocznego w całości na nabywcę własnego towaru lub usługi, bez doliczania marży lub innych kosztów w związku z tym świadczeniem pobocznym.

Przykład
Podatnik wynajmuje mieszkanie. Zgodnie z umową najemca opłaca czynsz najmu, a oprócz tego pokrywa koszty mediów: prąd, woda, gaz, ciepło. Wszystkie liczniki są zarejestrowane na wynajmującego, stąd faktura wystawiona jest na wynajmującego. Ten obciąża natomiast najemcę refakturując na jego rzecz ponoszone opłaty. Podatnik – wynajmujący – nie zarabia na ponoszonych opłatach, przenosi jedynie faktyczny koszt na drugą stronę innej transakcji.

Istotą refaktury jest zatem brak własnej marży i zysku z tytułu wskazanej na fakturze czynności.

W konsekwencji podatnik wystawiający refakturę:

musi ustalić w stosunku do danej transakcji moment powstania obowiązku podatkowego VAT, ale również
ma prawo odliczyć VAT zawarty z tytułu wcześniej nabytej refakturowanej usłudze.
Podobnie u podatnika refakturującego – w podatku dochodowym – istnieje obowiązek ustalenia przychodu oraz prawo wykazania kosztu jego uzyskania. Nie można pominąć transakcji i nie rozliczać jej dla celów podatkowych.

Wyjątek od 1 kwietnia 2014 roku stanowić będą usługi wykonywane w imieniu i na rzecz osób trzecich (w przypadku refaktury czynność wykonuje się w imieniu własnym, a na rzecz osoby trzeciej). Wówczas kwota przyjmowana z tytułu świadczenia nie będzie podlegała opodatkowaniu i nie będzie trzeba wystawiać refaktury.